จางเจียเจีย เขียน ฟานยี่ทีม แปล
หนังสือนวนิยายที่อ่านแล้วกินใจ จนทำให้รู้ซึ้งถึงความหมายการมีชีวิต
.
อีหลี่ ชายหนุ่มที่สุดแสนธรรมดา เกิดมาไม่นานพ่อทิ้งให้อยู่กับแม่ตามลำพัง
เมื่อเติบโตขึ้นแต่งงานแล้วเมียขอเลิก
แม่ป่วยดูแลตัวเองไม่ได้ ทำให้ต้องขายร้านอาหารเล็กที่ทำอยู่
เมื่อมาถึงทางตันของชีวิต วันที่เขาไม่อยากจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้
.
แต่แล้วโชคชะตาทำให้เขามีภาระที่ต้องพาเด็กผู้หญิงอายุ 7 ขวบ
ป่วยเป็นมะเร็งที่สมองเดินทางไปดูคอนเสิร์ต
.
และระหว่างการเดินทางกับเด็กตัวน้อย ทำให้เขาค้นพบความหมายในการดำรงชีวิตอยู่…ต่อไป
.
หนังสือเล่มนี้มิใช่อ่านแล้วสนุก กินใจ ซึ้งจนอาจเสียน้ำตาเท่านั้น แต่ยังแฝงปรัชญา มุมมอง ของการใช้ชีวิต มีหลายคำ หลายประโยค ที่อ่านแล้วคิดตาม ทำให้รู้ว่าชีวิตเรามีค่าแค่ไหน
.
ข้อความบางส่วนจากหนังสือ
ผมเอนหลังพิงไปกับเก้าอี้ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ไฟถนนสว่างไสวทอดตัวเป็นทางยาว ดวงที่อยู่เหนือศีรษะของผมกระพริบไปมาสองสามครั้งแล้วดับไป ผมถามมันว่า “แกเป็นอะไรไป อยากให้คนมาซ่อมไหม”
.
ไฟถนนตอบว่า “ดวงจันทร์ขึ้นแล้ว ฉันชอบมัน แต่มันไม่ชอบฉัน เลยไม่อยากให้มันเห็นฉัน”
.
ผมพูด “แกดับตัวเองเพื่อมัน แล้วแกเคยคิดบ้างมั้ยว่าตัวเองเปล่งประกายเพื่อใคร”
Categories: เฟิร์สเล่าหนังสือ

0 Comments