ข้อคิดดี ๆ จากหนังสือ I’ve decided to live 20 years

คำสารภาพของวัย 95 ปี ที่รู้สึกเสียใจ…
บทความนี้ ให้ข้อคิดดี ๆ จากหนังสือ I’ve decided to live 20 years
.
“ผมทำงานหนักมากเมื่อตอนผมยังหนุ่ม ทำให้ผมมีความสามารถและได้รับการยอมรับ ผมสามารถเกษียณ อย่างภาคภูมิใจได้ในวัย 65 ปี และขอบคุณที่สิ่งนั้นเกิดกับผม
.
อีก 30 ปีต่อมา ผมก็รู้สึกทนทุกข์เมื่อตอนผมอายุ 95 ปี ทั้งที่ตอนอายุ 65 ปี ผมมีความภูมิใจและได้รับเกียรติ แต่หลังจากนั้นอีก 30 ปี ก็มีแต่ความเสียใจ และเศร้า
.
หลังจากเกษียณ ผมคิดว่า ผมได้มีชีวิตแล้วตอนนี้ ที่เหลือหลังจากนี้คือโบนัสของชีวิต ในช่วงเวลา ณ ตอนนั้นผมก็ได้แต่รอคอยความตายที่ไม่ต้องเจ็บปวด มีชีวิตที่ไม่มีจุดหมายและความหวังใดๆ และผมก็มีชีวิตอีก 30 ปี และหลังจาก 30 ปีที่ยาวนาน ผมคิดว่า ถ้าผมยังอยู่อีก 30 ปีหลังจากนี้ (จาก 95 ปี) ผมจะทำอะไร ผมไม่อยากอยู่แบบ 30 ปีที่ผ่านมา (65-95 ปี ) ซึ่งเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่คิดว่าผมได้แก่แล้วและสายไปที่จะเริ่มอะไรใหม่ๆ
.
ตอนนี้ ผมอายุ95 ปี และด้วยการเห็นภาพที่ชัดเจนมากขึ้น ผมอาจจะอยู่ได้อีก 10 ปี หรืออาจจะมากกว่า 20 ปี
.
ตอนนี้ผมได้เริ่มศึกษาภาษาต่างประเทศ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมต้องการทำ และเป็นหนึ่งเหตุผลที่ผมจะมีชีวิตอยู่ และวันเกิดตอนอายุ 105 ปี คือ10 ปีถัดจากนี้ ผมจะไม่เสียใจสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อตอนอายุ 95 ปี”
.
นี้เป็นนำบทความที่หนังสือนำมาจาก หนังสือพิมพ์ South Korean ในปี 2008 ผู้คือเขียนคือ Dr. Seokgyu Kang ผู้ก่อตั้ง มหาวิทยาลัย Korea’s Hoseo ยิ่งกว่านั้น ตอนอายุ 100 ปี ผู้เขียนได้สอนหนังสือและแชร์ความรู้ที่สะสมมาทั้งชีวิตให้กับผู้อื่น จนเสียชีวิตเมื่อตอนอายุ 103 ปี
.
ผมอ่านบทความนี้แล้ว ชอบมากเลยขอมาเล่าให้อ่าน อย่าลืมว่า “การเกษียณจากงานไม่จำเป็นต้องหมดไฟในการใช้ชีวิตและช่วยเหลือผู้อื่น”