โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง

โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง
โดย คุโรยานางิ เท็ตสึโกะ / ผุสดี นาวาวิจิต แปล
เรื่องราวที่ เด็ก ผู้ปกครอง และนักการศึกษา ควรอ่าน
.
เป็นเรื่องราวของผู้แต่ง (สมัยเด็กผู้แต่งไม่สามารถออกเสียงชื่อตัวเองได้ เลยแทนตัวว่า “โต๊ะโตะจัง”) ผมหยิบเล่มนี้มาอ่านเพราะอยากอ่านเรื่องที่ไม่เครียด และให้ความรู้สึกดี แต่ยิ่งอ่านไปเรื่อยๆ ไม่ใช้แค่ได้รับรู้ความสนุกสนานในวัยเด็กของผู้แต่งเท่านั้น แต่ได้รู้จักกับ ตัวตนของ คุณครูโคบายาชิ โซซาขุ ครูใหญ่ เจ้าของโรงเรียนโทโมเอ ที่ผู้เขียนเรียนในวัยเด็ก
.
โรงเรียนโทโมเอ ที่ ผมคิดว่าคือโรงเรียนในฝันของเด็กๆ และผู้ปกครองหลายๆท่าน เพื่อให้เห็นภาพผมขอยกตัวอย่างบางตอนในหนังสือ มาให้เล่าให้ฟังนะครับ

“โรงเรียนแห่งนี้สร้างขึ้นในสมัยก่อนสงครามโลกไม่นาน ใช้โบกี้รถไฟเก่ามาทำเป็นห้องเรียน โรงเรียนนี้จะให้เด็กเริ่มเรียนวิชาไหนก่อนก็ได้ โดยครูจะถามความต้องการของเด็ก และเริ่มเรียนวิชานั้น ทำให้เด็กนักเรียนมีความกระตือรือร้นอยากเรียนหนังสือ”
.
“เป็นโรงเรียนที่ ครูใหญ่ จะเน้นให้ผู้ปกครองทำอาหารทะเล (ปลา กุ้ง หอย ต่างๆ ) และอาหารภูเขา (ผักและเนื้อสัตว์) ทำเป็นข้าวกล่องให้นักเรียน โดยครูใหญ่จะคอยตรวจตราอาหารของเด็กว่าเป็นตามนั้นไหม ถ้าไม่ครบก็จะเพิ่มส่วนขาดให้”
.
ใช้ตู้โดยสารรถไฟทำเป็นห้องเรียน “ตู้โดยสารซึ่งเคยบรรทุกคนโดยสารจำนวนมากมายและทำหน้าที่รับใช้ผู้คนมาตลอดเวลา ถูกถอดล้อ เช่นเดียวกับอีก 6 ตู้ที่อยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ ต่อไปนี้มันไม่ต้องแล่น แต่อยู่เฉยๆ และบรรทุกเสียงหัวเราะรื่นเริงของเด็กๆ เท่านั้น” – ถ้อยคำในหนังสือ
.
“เด็กนักเรียนโทโมเอก็ไม่กลัวผีอีกเลย เพราะรู้ว่าแม้แต่ผีก็ยังขี้ขลาด” …. อันนี้ต้องลองอ่านดูในหนังสือแล้วจะเข้าใจครับ
.
“การศึกษาที่สอนแต่ตัวหนังสือ ทำให้ประสาทรับรู้เกี่ยวกับธรรมชาติของเด็กต้องเสื่อมไป ไม่อาจรับเสียงจากสรรค์ได้” – ครูใหญ่กล่าว
.
“สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลก คือ มีตาแต่ไม่รู้จักมองสิ่งสวยงาม มีหูแต่ไม่ฟังเพลง มีหัวใจแต่ไม่รู้ความจริง ไร้ความรู้สึกและไม่กระตือรือร้น” – ครูใหญ่กล่าว
.
“ เด็กทุกคนเกิดมาพร้อมกับพื้นฐานนิสัยที่ดี แต่ถูกทำลายเพราะสิ่งแวดล้อมหรือได้อิทธิพลไม่ดีของผู้ใหญ่เสียก่อนที่จะโตขึ้น จึงต้อรีบเร่งหา ‘ สิ่งดี ’ นั้นและสนุนนให้เป็นไปในทางที่ถูก เพื่อจะสร้างคนที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว” -ครูใหญ่กล่าว
.
“พวกเธอทุกคนเหมือนกันหมด จะทำอะไรก็ต้องทำด้วยกันอย่างแบ่งแยก” – ครูใหญ่

“โต๊ะโตจัง ความจริงหนูเป็นเด็กดี รู้ไหม” เป็นคำพูดที่ครูใหญ่พูดกับผู้แต่งในวัยเด็ก และเป็นคำที่ทรงอิทธิพลทำให้ผู้แต่ง กลายเป็น “นักแสดง นักจัดรายการโทรทัศน์หญิงที่มีชื่อเสียงที่สุดของญี่ปุ่น และ เป็นทูตสันถวไมตรีของยูนิเซฟ”

.
ยังมีอีกมากมายครับ ต้องอ่านเองครับเพราะจะได้ซึบซาบบรรยากาศในสมัยนั้น และจะได้รับรู้ผลที่เกิดจากสงคราม ที่มีผลต่อผู้คน และ “โรงเรียนโทโมเอ”
.
เรื่องนี้นอกจากชมคนแต่งที่ได้รวมรวบสิ่งที่ให้ข้อคิดที่ดีโดยเฉพาะกับการศึกษาของเยาวชนแล้ว ยังต้องชมคนแปลด้วยครับ เพราะใช้สำนวนที่เรียบง่าย ลึกซึ้ง ทำให้เหมาะกับทุกวัยเลยครับ
.
จริงๆ หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือนอกเวลา ระดับมัธยมต้นของกระทรวงศึกษาธิการด้วย บางท่านอาจจะเคยอ่านมาแล้ว หรือบางท่านอาจไม่ได้เลือกใช้เล่มนี้ (เพราะสมัยเรียนจะมีให้เลือกหลายเล่ม เท่าที่ผมจำได้)
.
แนะนำให้ลองหยิบขึ้นมาอ่านดูครับ หรือคนที่อ่านเมื่อนานมาแล้วจะอ่านซ้ำก็ดีต่อใจ แล้วจะเข้าใจหัวใจของครู ครูที่ต้องการส่งเสริมการศึกษาให้เด็กเยาวชนเป็นอย่างไรครับ
.
ขอบคุณที่ติดตามครับ
เฟิร์สเล่าเรื่อง