การเลือกที่ที่ถูก เป็นสิ่งที่จำเป็น

เมื่อก่อน ผมได้พาลูกชายไปเล่นบาสเกตบอลที่สนามกีฬาใกล้บ้าน ซึ่งในบริเวณนั้นมีสวนสาธารณะขนาดย่อม มีพื้นที่ให้วิ่งออกกำลังกายรอบๆ และมีสนามบาสเกตบอลและวงตะกร้ออยู่ใกล้กันมาก ลูกชายผมชื่นชอบการเล่นบาสเกตบอลมาก จึงขอให้ผมขับรถพาไปเล่นที่นั่น
.
ส่วนตัวผมนั้นไม่ค่อยถนัดกีฬาที่ใช้ทักษะสูงมากนัก เลยตัดสินใจไปเล่นตะกร้อแทน ถึงแม้ว่าตะกร้อจะต้องใช้ทักษะสูงเช่นกัน แต่ผมคิดว่ามันไม่ต้องวิ่งขึ้นลงสนามแบบบาสเกตบอล จึงน่าจะเหมาะกับผมมากกว่า ฮ่าๆๆ
.
กลุ่มที่เล่นตะกร้อส่วนใหญ่มักเป็นผู้อาวุโส ดังนั้นผมเลยกลายเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในกลุ่ม ทุกคนจึงเรียกผมว่า “น้องๆ” ทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าผมเด็กลงไปมาก
.
แต่พอผมพักแล้วเดินไปดูการเล่นบาสเกตบอลของลูกชาย ผมพบว่าคนที่อยู่สนามบาสเกตบอลส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่นรุ่นเดียวกับลูกชายผมคือประมาณเด็กมัธยม ทำให้ผมถูกเรียกว่าโดยใช้คำว่า “ลุง” หรือ “พ่อ” แทน
.
มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ นะ ระยะห่างระหว่างสนามบาสเกตบอลและวงตะกร้อห่างกันไม่ถึง 10 เมตร แต่สรรพนามที่ถูกเรียกกลับห่างกันถึง 20 ปี up ฮ่าๆๆๆ
.
กลับมานั่นคิด จึงเห็นสัจธรรมของโลก ที่ว่าเลือกที่ให้ถูกต้อง การอยู่ให้ถูกที่ ถูกเวลาจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นยิ่งยวด
.
อาจเป็นเหตุการณ์เล็กๆ แต่กลับให้มาคิดว่า การเลือกที่ที่ถูกและการเข้าใจบริบทของสถานการณ์สามารถทำให้เรารู้สึกสบายใจและไม่อึดอัด การพาลูกชายไปเล่นบาสเกตบอลที่เขาชอบทำให้เขามีความสุข และการที่ผมหากิจกรรมที่ตัวเองสามารถเข้าร่วมได้ก็ทำให้ผมไม่รู้สึกเบื่อ การทำกิจกรรมร่วมกับคนที่มีวัยใกล้เคียงกันทำให้เกิดความสนุกสนานและไม่รู้สึกแปลกแยก
.
สวนสาธารณะแห่งนี้เป็นที่ที่มีประโยชน์มากสำหรับครอบครัว เพราะมันไม่เพียงแต่มีพื้นที่ให้วิ่งออกกำลังกาย แต่ยังมีสนามกีฬาให้เราเลือกเล่นได้หลากหลาย ทำให้ทุกคนในครอบครัวสามารถหาอะไรทำได้ตามความชอบและความถนัดของตัวเอง
.
มาทำกิจกรรมยามว่างกันครับ และเลือกที่เหมาะสมกับตัวเองด้วย จะได้ดูเด็กตลอดเวลา ฮ่าๆๆๆ
.
ขอบคุณที่ติดตาม
เฟิร์สเล่าเรื่อง