ฉันเห็นเธอ ตั้งแต่ยังนุ่งกระโปรงตัวเล็กสีสดใส เสื้อสีเหลืองตัดกับสีน้ำทะเลรอบๆ เธอหัวเราะ เธอมากับพ่อและแม่ กลิ่นขนมปังที่กำลังเข้าปากเธอ ช่างหอมน่ากิน เธอยิ้ม เธอสดใสเธอโตขึ้นเป็นเด็กสาววัยรุ่น ยังคงมาเยี่ยมเยียนฉัน ลมที่พัดทำให้เส้นผมเธอปลิวตามแรงลม ในขณะที่โบกสะบัดตัดกับแสงพระอาทิตย์ตกดิน ทำให้ชวนหลงใหลยิ่งนัก
.
ในวันที่มีพระจันทร์เต็มดวง เธอมากับชายหนุ่ม ตั้งแต่พลบค่ำ เสียงหัวเราะ กระซิก กระซิก คุยกันกระหนุกกระหนิง ฉันได้แต่เพียงดูเธออยู่ใกล้ๆ เห็นรอยยิ้มของเธอ และหน้าของเธอที่แนบทรวงอกเจ้าหนุ่มคนนั้น
.
วันนี้เธอมาอีก เหมือนกับรอคอยใครอยู่ หรือจะเป็นเจ้าหนุ่มคนนั้นนะ เธอรอ เธอรอ อยู่นาน จนมืดค่ำและเธอกลับไป
.
เธอกลับมาอีกครั้ง ในช่วงเย็นอีก 4 วันต่อมา แต่วันนี้เธอมีคราบเหมือนร้องไห้ เธอเหม่อลอยเหมือนกับไม่รู้ตัวว่าเธออยู่กับฉัน เธอเหม่อลอย เหม่อลอย จนลืมไปว่าเธออยู่กับฉัน
.
ฉันอยากให้รู้ว่า ฉันพร้อมที่เป็นเพื่อนเธอ ปลอบเธอ อยากให้รู้ว่าเงาของฉันที่อยู่รอบๆ ตัวเธอนี้ เสมือนการสัมผัสกอดของฉัน ฉันอยากให้เธอรู้ อยากให้เธอเข้าใจความคิดของฉัน เด็กน้อยเมื่อวันวานของฉัน …….. อย่าร้องไห้ไปเลย อย่าเสียใจไปเลย เมื่อเธอทุกข์ อยากให้รู้ไว้ ฉันพร้อมเคียงข้างเธอ
.
ฉัน… ประภาคาร
.
ภาพ… เฟิร์ส วาด
ขอบคุณที่ติดตาม
เฟิร์สเล่าเรื่อง
0 Comments