โทโยคาซึ สึรุตะ เขียน ณิชยา เกียรติงาม แปล
ต่อเลยนะครับ
- ถ้ามัวกังวลหาวิธีการแล้วไม่ทำอะไรเลย สู้ลงมือทำไปก่อนดีกว่า สิ่งสำคัญคือการทำอย่างต่อเนื่อง เพราะเราต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งเพื่อจะเกิดความชำนาญต่อสิ่งต่างๆ
. - เมื่อเราทำสิ่งใดๆ การหยุดพักระหว่างทางบ้าง เดินออกนอกเส้นทางบ้าง เดินหน้าถอยหลังบ้าง เป็นเรื่องปกติของมนุษย์ เพียงแต่เราต้อไม่ล้มเลิกความตั้งใจ และยังเดินต่อไปโดยไม่ย่อท้อ
. - ถ้าเราต้องการประสบความสำเร็จและอิสรภาพ เราจะต้องนิยามความสำเร็จของเราก่อนว่าคืออะไร ให้ชัดเจน เพราะไม่อย่างนั้นเราก็จะไม่พบความสำเร็จนั้นเลย ถึงแม้ว่าเราจะไปไกลกว่าจุดเริ่มมาก แต่เราก็ยังมองไม่เห็นจุดหมายสักทีเพราะเรายังไม่ได้นิยามว่าเราต้องการอะไรจริงๆ
. - หลักสำคัญในการมีความสุขทันที คือให้สัมผัสกับความสุขที่อยู่เบื้องหน้าเรา เช่นเมื่อเรากินข้าว เราก็มีความสุขกับรสชาติของสิ่งที่เรากิน โดยไม่เล่นมือถือไปกินไป ความหมายคือให้เราเพลิดเพลินจดจ่อกับสิ่งที่เรากำลังทำก็พอ
. - การรู้สึกขอบคุณ พูดขอบคุณ หรือเขียนบันทึกคำขอบคุณ ก็ถือว่าเป็นการสร้างความสุขทันที ยิ่งเราขอบคุณบ่อยแค่ไหน ความสุขก็จะเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น
. - เราสามารถทำงานให้เกิดสภาวะลื่นไหล (Flow) ได้ หากสิ่งที่เราทำไม่รู้สึกให้เรามีความทุกข์
. - ถ้าเรารู้สึกเหนื่อยล้าและต้องการพักผ่อน เราไม่ต้องฝืนทำ เราสามารถหยุดพักผ่อนได้เลยโดยไม่ต้องรู้สึกว่าเราขี้เกียจ เพราะเมื่อเราพักผ่อนพอแล้วเราก็จะกระฉับกระเฉงพร้อมลุยงานใหม่
. - การที่เราไม่ชอบใครสักคน มักจะเป็นเพราะกฎที่เราตั้งไว้ ไม่ตรงกับกฎของคนอื่น เช่น เมื่อมีคนคุยเสียงดังๆ แล้วเราไม่ชอบ เพราะเราตั้งกฎไว้ว่า ไม่ควรพูดเสียงดัง แต่คนที่คุยเสียงดังอาจจะไม่ได้มีกฎนี้ก็ได้และก็ไม่ได้ว่าอะไรเมื่อหากข้างๆ จะพูดเสียงดังบ้าง แต่ทั้งนี้ก็ต้องดูบริบทรอบๆด้วยว่าส่วนใหญ่เป็นอย่างไร
.
เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงตอนไปเที่ยวที่จีน ปกติเราก็จะมีกฎส่วนใหญ่ของเราว่าเมื่อขึ้นรถเมล์ก็ไม่ควรส่งเสียงดัง แต่เนื่องจากอาจจะได้ไม่ถือเรื่องแบบนี้บนรถเมล์จีน ดังนั้นเวลาเขาเจอคนรู้จักกันการจะส่งเสียงคุยกันระหว่างหน้ารถและท้ายรถ ก็เป็นเรื่องปกติ ถ้าถามผมว่าตอนนั้นผมรู้สึกอย่างไร ผมก็รู้สึกสนุกดี เพราะจริงๆแล้ว เวลา ลุง ป้า น้า อา ญาติพี่น้องทาง ก๋งผมเจอกัน ก็คุยเสียงดังกันแบบนี้ เฮฮาลั่นกันดี แต่เพียงเฉพาะกลุ่มเราเท่านั้นครับ พอออกไปข้างนอก ก็พูดด้วยความดังตามกฎปกติ
. - เพื่อให้เกิดความสบายใจต่อตนเอง เราต้องถามว่า เราสามารถปล่อยวางกฎที่เรามีได้ไหมโดยไม่ได้ทำให้เราเดือดร้อน ถ้าปล่อยวางแล้วสบายใจก็ปล่อยวาง แต่ถ้าปล่อยวางแล้วไม่สบายใจ ก็ไม่ต้องปล่อยว่าง
. - ที่เราเป็นทุกข์ ไม่ใช่ทั้งตนเอง และผู้อื่น แต่เป็นเพราะไม่เป็นไปตามกฎที่เราตั้งไว้ และกฎเหล่านี้ก็เกิดขึ้นเองโดยที่เราไม่ตั้งใจ เราอาจได้รับกฎเหล่านี้ มาจากการสอนของพ่อแม่ ทางทีวี หนังสือที่เราอ่าน บริษัท โรงเรียน เป็นต้น เพราะตอนเราเกิดมาเราก็ไม่ได้มีกฎอะไรติดตัวมาอยู่แล้ว มามีตอนที่เราค่อยๆซึบซับ สิ่งรอบๆตัวเข้าไป ถ้าเราเกิดคนละที่กับที่เราเกิด เราคิดว่าความคิด และกฎต่างๆที่เรามีตอนนี้จะเหมือนกันไหมครับ อืม… น่าคิดนะ
.
หนังสือเล่มนี้ยังมีอีกหลายรายละเอียดครับ ถ้าเพื่อนๆ สนใจสามารถลองหาอ่านเพิ่มเติมได้ครับ
.
ขอบคุณที่ติดตาม
เฟิร์สเล่าเรื่อง
16 ข้อคิดจาก หนังสือเริ่มให้ได้ แล้วมันจะง่ายกว่าที่คิด ตอนที่ 1
0 Comments