เส้นทางชีวิต

ปีหน้า ช่วงต้นเดือนมิถุนายน จะมีการแข่งขันกีฬาอาวุโสแห่งชาติที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี ผมซึ่งเป็นนักว่ายน้ำสังกัดจังหวัดนนทบุรี จะได้ร่วมแข่งในรายการดังกล่าว พอผมรู้กำหนดการณ์แข่งขัน สิ่งที่ผมเริ่มมองหา คือ วิธีการเดินทาง ผมเคยนั่งรถไปที่จังหวัดนี้มาก่อนรู้สึกว่าการนั่งรถยนต์เป็นอะไรที่ยาวนานมากๆๆๆ แต่นั้นคือความคิดเห็นของผม ระยะทาง 600 กว่าๆ กิโลเมตรสำหรับใครบางคน อาจเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยในการขับรถ
.
พอผมสอบถามความคิดเห็นของพี่ๆ เพื่อนๆในกลุ่ม line ว่าเราจะเดินทางอย่างไร มีบางท่านเสนอว่าจะนั่งรถไฟตู้นอนไปกัน ตอนนี้เห็นลงชื่อเป็นสิบคนละ ในการเดินทางสายนี้
.
ส่วนหลายท่านผมก็เชื่อว่าอาจจะขับรถไป คือขับไป เที่ยวไปเอาบรรยากาศ
.
สำหรับผม คาดว่าจองตั๋วเครื่องบินไปกลับแน่นอน เพราะผมไม่ชอบการนั่งรถหรือเดินทางนานๆ
.
แต่ไม่ว่าวิธีการใด ผมเชื่อว่าทุกคน ก็จะได้ลงแข่งใน สระว่ายน้ำเดียวกันแน่นอน แต่อาจคนละวันและเวลาของแต่ละรายการ
.
ย้อนกลับมาคิดถึงเส้นชีวิตที่ผ่านมาได้เท่ากับการที่โลกโควจรรอบดวงอาทิตย์ได้ 50 รอบ อาจจะดูยาวสำหรับผู้เยาว์แต่อาจจะดูยังไม่นานนักสำหรับผู้อาวุโสหลายคน พบว่าแต่ละคนก็มีเส้นทางเดินทางชีวิตที่แตกต่างกัน บางคนก็เดินทางด้วยความเรียบง่ายไปเรื่อยๆ บางคนก็รวดเร็วทันใจถึงเป้าชีวิต เหมือนเล็งธนูไว้แล้วและปล่อยลูกดอกออกไป แต่ไม่ว่าวิธีการใด ก็ต้องรอให้กาลเวลาเฉลยคำตอบว่าใครจะถึงไหน
.
สุดท้ายจะไปถึงดังฝันที่ตั้งไว้ตอนเริ่มแรกหรือไม่ หรือจะเปลี่ยนใจไปแวะพักที่อื่นที่รู้สึกเหมาะสมกว่าก็แล้วแต่ แต่ละคน
.
ถึงแม้ว่าเราจะไปถึง ณ จุดที่ใช่ แต่พอเวลาผ่านไปเราอาจจะลุกเดินต่อ เดินต่อ จนกว่าแสงชีวิตจะลับและมืดลง นั้นคงเป็นตำแหน่งสุดท้ายจริงๆ ที่เราจะไปถึง
.
ขอเป็นกำลังใจสำหรับคนที่ยังเดินต่อ และแสดงความยินดีกับคนที่ถึงแล้วหรือพอใจแล้วกับสิ่งที่อยู่ ณ ตอนนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เราคงอยู่เป็นเพื่อนกัน ในอากาศหายใจรวมกัน จนกว่าใครสักคนจะจากไป