รีวิวหนังสือ สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน

ผมไม่เคยอ่านงานของ วินทร์ เลียววาริณ เลยครับ เล่มนี้เป็นเล่มแรกและประทับใจมาก สมกับได้รับรางวัล The S.E.A. Write Award 1999 และเป็นนักเขีนที่ได้รางวัลซีไรด์ และอื่นๆมากมาย..

ผมชอบเทคนิคการเขียนซึ่งยอมรับว่าเป็นเอกลักษณ์ที่ผมยังไม่ค่อยได้เจองานแบบนี้
ตั้งแต่เรื่องแรก “ชู้” ที่ใช้ .”/../ ” เยอะมากๆ คร่อมทุกคำ แต่ก็เข้าใจเนื้อเรื่องได้ ทำให้เกิดจินตนาการได้

เรื่อง โลกสามใบของ ราษฎร์ เอกเทศ เป็นเหตุการณ์เกี่ยวกับการปราบจราจร ที่ได้กล่าวในแต่มุมมองของ ราษฎร์ ฯ ในมุมการเป็นคนละคน ที่เจอสถานการณ์เดียวกัน

เรื่อง ตุ๊กตา ที่ไม่ใช้ตุ๊กตา แต่เป็นความไร้เดียงสาของเด็กสาว ที่อ่อนต่อโลก โดยนำเสนอเป็นมุมมองของเด็กหญิงคนนั้น

และหลายๆ ตอนในหนังสือเล่มนี้ ผมชอบตรงที่เทคนิคการดำเนินเรื่องที่ชวนติดตาม ชวนให้คิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะเป็นอย่างไร เหตุและปัจจัยอะไรทำให้เกิดขึ้น และการเล่าที่มีเสนห์

ทำให้ผมนึกถึงงานเขียนของ KNUT HAMSUN เรื่อง คนโซ ที่ผมเคยรีวิวไปก่อนหน้า ซึ่งเป็นงานเขียน ที่มีลักษณะเอกลักษณ์ และมองผ่านตาและสมองของตัวเอกในเรื่องอย่างเดียว (ลองไถลมือถือเลื่อนไปครับ Post ใกล้ๆ กัน เผื่อใครอยากจะหาแนวนี้อ่าน)

ในเล่มจะเป็นเนื้อหาแต่บทๆ แยกเอกเทศจากกัน เวลาอ่านก็อ่านแบบสบายๆ วันละบทก็ได้ หรือถ้าสนุกจะอ่านทีเดียวจบก็ได้

เล่มนี้ผมได้จากไปค้นชั้นหนังสือของน้าเช่นเดิม เดี๋ยวผมจะกลับไปค้นดูว่ามีขุนทรัพย์หนังสืออะไร เจ๋งๆ อีกบ้างแล้วจะมานำเสนอต่อไปนะครับ

ขอบคุณที่ติดตาม
เฟิร์สเล่าเรื่อง