สมุดบันทึก

หลายคนมีเรื่องราวมากมายในหัวใจ
บางเรื่องอยากให้โลกรับรู้
บางเรื่องอยากบันทึกไว้เพียงลำพัง
เพื่อย้อนรำลึกวันวาน
เพื่อย้อนกลับมาอ่านในวันที่ใจสั่นไหว
เพื่อเตือนให้รู้ว่า “ครั้งหนึ่ง เราเคยเป็นอย่างไร”

บางคนเขียนเพื่อสะท้อนความคิด
ให้ถ้อยคำแทนเสียงในหัวใจ ที่ไม่รู้จะเอยออกมาอย่างไร

บ้างเขียนเพื่อเก็บเป็นองค์ความรู้
ฝากไว้ให้คนรุ่นหลังได้เรียนรู้จากเศษเสี้ยวชีวิตที่ผ่านไป

และบางคน…
เขียนเพื่อ “ลืม”
เพื่อขังบางความเจ็บปวดไว้ในหน้ากระดาษ
ให้มันค่อย ๆ ซีดจางไปพร้อมหมึก

แต่ก็มีบางคนที่ไม่อยากเขียนอะไรเลย
เพราะบางเรื่องไม่อยากให้เหลือร่องรอย
อยากให้ทุกอย่างหายไปกับกาลเวลา
เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น

สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าหน้ากระดาษจะเต็มไปด้วยถ้อยคำ
หรือว่างเปล่าไร้ร่องรอยใด ๆ
เมื่อเวลาผ่านไป
ตัวเราก็เป็นเพียง “สายลม” ที่พัดผ่าน
ทิ้งไว้เพียงเงาของหมึกจาง ๆ บนกระดาษที่เหลืองเก่า