แนะนำนิยายน่าอ่าน อ่านแล้วมีความสุข

นักสื่อสารกับสัตว์เลี้ยง ในร้านกาแฟโม่โม่
หลิวข่ายชี เขียน ภาวิตา กองเจริญ แปล
ผมยืมเล่มนี้มาจาก TK Park ครับ ดูจากหน้าปกและชื่อหนังสือแล้วน่าอ่าน ไม่คิดมากยืมมาเลย

เฉินฟางหลิง นักสื่อสารสัตว์ ที่รู้สึกว่าตนเองหมดค่า ไม่มีงานทำ ความรักที่ผิดหวัง และพร้อมที่จะลาจากโลกนี้ไป แต่แผนการนี้ได้สะดุดลงเพราะเจอสุนัขใกล้กับหน้าผาที่ตนวางแผนจบชีวิต จบท้ายต้องพาหมาตัวดังกล่าวกลับมาอยู่พร้อมกับ และต้องเริ่มหางานทำเพื่อดูแลทั้งตนและสุนัขที่ต้องดูแล

เนื้อเรื่องเป็นการเล่าที่ชวนติดตาม อ่านได้เรื่อยๆ ตามร้านกาแฟ อ่านไปยิ้มไป มีทั้งสุขและเศร้า ซึ่งเป็นส่วนประกอบของชีวิต เมื่อเฉินฟางหลิง ต้องกลับมาสื่อสารกับสัตว์เลี้ยงอีกครั้ง จึงเป็นที่มาของเรื่องที่น่าติดตาม ทั้งปัญหาของเจ้าของสัตว์ และปัญหาสัตว์เลี้ยง

น่าจะเป็นนิยายที่ถูกอกถูกใจของผู้เลี้ยงสัตว์ เพราะเนื้อเรื่องเล่าถึงความไม่เข้าใจกันของคนและสัตว์เลี้ยง ต้องการนักสื่อสารสัตว์เป็นตัวกลางเพื่อให้เข้าใจกันและกัน โดยผู้แต่งนิยายเล่มนี้ก็เคยเป็นนักสื่อสารกับสัตว์เลี้ยง มาก่อน จึงไม่ยากในการหาข้อมูลเพื่อสร้างนิยายเรื่องนี้ขึ้นมา

ข้อคิดที่ผมชอบจาก นิยายเรื่องนี้ คือ เมื่อสัตว์เลี้ยงที่มีเจ้าของช่วยกันเลี้ยงหลายคน เช่นเป็นแฟนกัน เป็นพ่อ แม่ ลูก กัน ไม่เข้าใจกัน แทนที่จะคุยกันตรงๆ กลับไปให้นักสื่อสารสัตว์ ถามสัตว์เลี้ยงถึงความคิดที่ได้ฟังจากอีกคน ทั้งๆที่ สามารถพูดคุยกันได้รู้เรื่องด้วยภาษามนุษย์แบบเดียวกัน จน สัตว์เลี้ยงต้องเอ่ยถามว่า

“ทำไมไม่ถามอีกคนเลย ทำไมต้องมาถามสัตว์เลี้ยง”

… ใช่ครับ เมื่อมีปัญหาทำไมเราไม่คุยกันให้เข้าใจ บางทีสิ่งที่เราคิด อาจไม่เป็นอย่างที่เราคิดเอง เออ เองก็ได้ ลองหันหน้ามาคุยกันและปรับความเข้าใจกันดีกว่าครับ!!!

แนะนำสำหรับคนที่ชอบนิยายอ่านแล้วสบายๆ นะครับ
ขอบคุณที่ติดตาม
เฟิร์สเล่าเรื่อง