ขึ้นกระเช้าเที่ยวภูเขาเมืองเก่าเมืองมังกร EP2

เข้าสู่ประเทศจีน ขึ้นกระเช้าเที่ยวภูเขาเมืองเก่าเมืองมังกร EP2

เมื่อเครื่องบินมุ่งมาตอนเหนือของโลกด้วยระยะทางกว่า 2,000 กิโลเมตร หลังจากที่ลงจากเครื่องบิน ก็สัมผัสถึงความเย็นที่ลดลง ช่วงที่เราไปเป็นกลางเดือนธันวาคมพอดี ซึ่งเป็น Low Season ทำให้ค่าใช้จ่ายการเดินทางครั้งนี้ไม่สูงมากนัก พอถึงตรวจคนเข้าเมือง ในฐานะที่ผมชื่อเฟิร์ส จึงเดินนำขบวนเพื่อเข้าสู่ประเทศจีนทันทีด้วยความมั่นใจ!!!
.
“คุณพักที่ไหน” เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองถามเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงจีนด้วยความเข้มงวดไม่ยิ้มแย้ม ผมทำหน้าเหลอหลา เพราะไม่รู้ว่าพักที่ไหน จริงๆ คุณหมอตุ้มได้ส่งตารางการเดินทางรวมทั้งที่พักทั้งหมดให้ทั้งคณะแล้ว แต่ผมไม่ได้ print ออกมาจะตอบออกไปก็ไม่รู้ว่าพักที่ไหน ขนาดชื่อเมืองที่ยืนอยู่ตอนนี้ผมยังจำไม่ได้เลย ผมหันไปหาเพื่อนๆ หน่องส่งใบกระดาษ A4 ที่มีกำหนดการเดินทางทั้งหมดมาให้ ผมจึงนำไปยื่นให้เจ้าหน้าที่และทำพิธีกรรมให้ผมผ่านเข้าไป และเพื่อนๆ ก็ทยอยเดินทางผ่านกันมาทั้งหมด หมอตุ้มบ่นใหญ่บอกว่าทำไมไม่เตรียมตัวให้พร้อม อ้าวใครจะไปรู้ละ เอาน่า หัวหน้า ไหนไหน ก็ไหนไหน แล้ว (หัวเราะแบบขำๆ ) เรื่องนี้ทำให้ผมจำขึ้นใจเลยว่า ถ้าจะไปต่างประเทศควรต้อง print อะไรแบบนี้เตรียมไว้ละ ผมจำได้ว่าปีก่อนพา ครอบครัวไปเที่ยวสิงคโปร์ ก็ไม่เห็นตรวจคนเข้าเมืองจะถามอะไรแบบนี้เลย คงแล้วแต่เจ้าหน้าที่และแต่ละประเทศด้วยมั้ง
.
หลังจากออกจากสนามบินเราก็ต่อรถบัสเพื่อเข้าไปในเมืองเพื่อไปยังโรงแรมที่พักของเรา และหลังจากนี้ความรู้ภาษาอังกฤษที่มีมาทั้งหมด ก็หมดความหมาย คนประเทศนี้ไม่มีใครใช้ภาษาอังกฤษเลย ถ้าไม่ใช่ หน่องซึ่งสามารถใช้ภาษาจีนได้อย่างดี ก็มีแต่ google translate พูดไปแล้วให้แปลเป็นภาษาจีน ซึ่งก็ไม่มั่นใจว่าจะแปลได้ตรงกับใจเราเปล่า นึกถึงตอนที่แปลอังกฤษเป็นไทย เรายังงงเลย
.
หลังจากเข้าที่พักที่โรงแรมผมพบว่า ห้องพักทุกห้องจะลงท้ายด้วยเลข 8 เช่น 3058 2158 ไม่ว่าห้องไหนก็ลงท้ายด้วย 8 ผมไปพักโรงแรมที่อื่นก็ลงท้ายด้วย 8 ทุกห้อง เคยถามพนักงานโรงแรมที่พักอีกที่เหมือนกัน จึงได้รู้ว่าที่จีนถือว่า เลข 8 เป็นเลขมงคล พอนึกย้อนดู ประเทศจีนก็จัด โอลิมปิก วันที่ 8 เดือน 8 ปี 2008 เหมือนกัน ส่วนของไทยเรามักใช่เลข 9 เป็นเลขมงคล บางทีระยะทางที่แตกต่างกัน มีผลสัมพันธ์กับความเชื่อที่ต่างกันก็ได้ คงไม่สามารถบอกได้ว่าความเชื่อใครถูกไม่ถูกเพราะผมสังเกตเห็นหลายคนเวลาเชื่ออะไรแล้วมักปักใจเชื่ออย่างนั้นอย่างเหนียวแน่น ความเชื่อนี้ห้ามกันยากจริงๆ…
.
หลังจากพักเก็บของ ก่อนไปเดินเล่นรอบๆเมืองกัน เราไปจองตั๋วรถบัสเพื่อเดินทางไป จางเจียเจี่ย หุบเขาที่เป็นแรงบันดาลใจในการสร้าง หนังเรื่องอวตาร ที่โด่งดังเมื่อหลายปีก่อน เมื่อซื้อตั๋วแล้วได้เวลาทัวร์สำรวจรอบพื้นที่
.
ผมเดินเที่ยวบริเวณรอบๆ ไม่ห่างจากโรงแรมมากนัก รู้สึกสัมผัสได้กับอากาศที่หนาวเย็น ด้วยเราคนพื้นที่แถบร้อนใกล้รอบพุงของโลก ทำให้ผมต้องรูดซิปเสื้อกันหนาวมาถึงคอ แต่พอมองอออกไป เหลือบเห็นสาวๆ จีน ใส่กางเกงขาสั้นโชว์น่องขาวๆกันเป็นทิวแถว ผมสงสัยจนต้องหันมองตามพร้อมๆกับเพื่อนหนุ่มอีกสองคน แต่เมื่อเราได้มีโอกาสเฉียดไปใกล้ๆ สาวจีนที่ผ่านมา เราถึงได้รู้ว่าจริงๆ สาวๆที่นี้ใส่ เลกกิ้งถุงน่อง ซึ่งสามารถกันหนาวได้ ที่เราเห็นขาขาวๆนั้นเป็นสีของผ้า ตอนแรกก็สงสัยว่า แถวนี้นิยมแฟชั่นกางเกงขาสั้นมากขนาดถึงกับยอมทนความหนาว
.
เดินผ่านไปไม่กี่ช่วงตึก ก็เห็นร้านขายเต้าหู้เหม็น มีรูปท่านประธานเหมา ด้วยความที่ผมชอบลองกินของแปลกๆ ก็เลยชวนกันไปซื้อมาลอง หน่อง เด็กวิศวะ จุฬา สาขาภาษาจีน เอ๊ย!! โยธา แต่พูดภาษาจีนกลางได้คล่องแคล่วดุจดังเจ้าของภาษา ได้ทำหน้าที่เป็นล่ามให้ ที่นี้นอกจากไม่พูดภาษาอื่นนอกจากจีนแล้ว ตัวหนังสือทุกอย่างยังเป็นภาษาจีนไม่มี sub ด้านล่างแปลให้ด้วย เวลาจะอ่านอะไรที่เป็นภาษาจีน ต้องให้ app อากู่สัญชาติ USA ถ่ายรูปและแปลเป็นภาษาไทยให้ ผมยังสงสัยเลยว่า เมื่อก่อนเวลาเขาไปเที่ยวที่ภาษาแตกต่างกัน เขาจะสื่อสารกันอย่างไร หรือว่าใช้ภาษามือ และภาษาความรู้สึก แต่เราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาจะรู้สึกเหมือนเรา บางทีคนข้างๆ คุยภาษาเดียวกัน ยังรู้สึกไม่เหมือนกันและมีเรื่องผิดใจกันบ่อยๆไป ถ้าปรับความเข้าใจได้ก็ดีไป ถ้าไม่ได้ก็เป็นอันสิ้นสุดความสัมพันธ์
.
เต้าหู้เหม็นรูปร่างคล้ายๆ กับเต้าหูบ้านเราแต่มีสีดำ รสชาติแปลกๆดี แต่เวลาทานผมจะฝืดๆคอหน่อย อาจเป็นผลจากการรักษาโรคของผมเมื่อต้นปี ทำให้น้ำลายยังไม่ค่อยเยอะมาก และต่อมรับรสยังไม่เป็นปกติ ตอนแรกผมก็เข้าใจว่า ร้านที่ซื้อกิน ท่านประธานเหมา เคยมาทาน แต่ปรากฏว่าทุกร้านที่ขายเต้าหูเหม็น มีรูปเหมือนกันทุกร้าน เพราะท่านประธานเหมาชอบทานเต้าหู้เหม็น หลังจากเดินสำรวจสักพักเราก็กลับโรงแรม
.
พอเริ่มมืดหน่องชวนเดินไปเที่ยวถนนคนเดิน โดยบอกว่า เราจะเดินถนนสองเส้น ซึ่งอยู่ใกล้ๆกัน เป็นถนนสไตล์โบราณ และถนนสไตล์โมเดิร์น และถนนทั้งสองเส้นนี้ ทำให้ผมเปลี่ยนมุมมองต่อประเทศจีนโดยสิ้นเชิง

ขอบคุณที่ติดตาม
เฟิร์สเล่าเรื่อง