รีวิวหนังสือ The Happyness Hypothesis

วิทยาศาสตร์แห่งความสุข
เขียนโดย Jonathan Haidt
แปล โตมร ศุขปรีชา
เป็นหนังสืออธิบาย เรื่องทำอย่างไรให้เกิดความสุข โดยใช้หลักการทางวิทยาศาสตร์มาช่วยวิเคราะห์ อ่านแล้วทำให้เรา เข้าใจที่มาของความสุข แต่ค่อนข้างเขียนในเชิงวิชาการซึ่งทำให้ต้องค่อยๆอ่านไปเรื่อย ๆ แบบไม่เร่งรีบ

ผมอาจจะนำเนื้อหามาเล่าเป็นตอน ๆ ไปนะครับ อาจจะทั้งหมดหรือบางส่วน โดยจะยกส่วนที่ผมสนใจเอามาเล่า

ทุกคนเคยนั่งช้างกันไหมครับ ถ้าเราเป็นควาญช้าง นั่งอยู่ด้านของช้าง เราก็ควบคุมให้ช้างเดินตามทางไปเรื่อย ๆ อยากให้ไปซ้ายที และขวาที ตามแต่ใจเราต้องการ เมื่อช้างเดินทางมาถึงจุดที่ทางแคบ เราก็กลัวช้างจะเดินตกเหวนั้น ใจเราก็เกิดความพะวงขึ้นมา แต่เมื่อช้างไปถึงทางแคบนั้นคิดว่าช้างจะเดินตกลงไป หรือจะค่อย ๆ เดินไปตามทางแคบ ๆ ที่มีให้เดินครับ

ถ้าเราเป็นช้าง เราคงไม่บ้าพอที่จะเดินไปตกเหวทั้ง ๆ ที่ตาเห็น ต่อให้ควาญช้างจะควบคุมให้เดินตกลงไปคงจะไม่ง่ายนัก

ใช่ครับ ช้างจะเลือกเดินทางที่ตัวเองคิดว่าดีที่สุด ชอบที่สุด ไม่ต้องรอให้ควาญช้างไปควบคุมการเดินของมัน

เปรียบกับคนที่เวลาเราทำอะไร เหมือนกับเรามีสองส่วนในตัวคนเดียว เราจะมีช้างในตัวที่ชอบทำตามใจและที่อยากทำ และมีควาญช้างที่คอยจะบอกว่าเราควรทำหรือไม่ควรทำ ทั้งนี้เราก็รู้อยู่ ๆ ว่า หลาย ๆ อย่างที่ทำจริง ๆ มักจะเกิดจากช้างเอง มิใช่สิ่งที่ควาญช้างคิด

ไม่เหมือนกับการขับรถที่เราจะควบคุมทุกอย่างเองทั้งหมด ทำตามใจเราได้เลย แต่ช้างมีความคิดเป็นของตัวเอง บางทีเราก็ไม่สามารถควบคุมได้

หนังสือเล่มนี้เลยจะเล่าถึง ช้าง (สิ่งที่เราต้องการทำโดยอัตโนมัติ) และควาญช้าง (ความคิดแบบหลักการและเหตุผล) ว่าจะทำอย่างไร และทำอย่างไรเราถึงเกิดความสุขได้ และเราจะจัดการบริหารช้างอย่างไร ใครสนใจลองหาอ่านกันได้นะครับ หนังสือ The Happyness Hypothesis

ขอบคุณที่ติดตาม
เฟิร์สเล่าเรื่อง