การตามหาเป้าหมาย….

ทุกคนคงเคยมีการพยายามทำอะไรมาบ้างใช่ไหมครับ!!

ไม่ว่าจะเรื่องเรียน เรื่องทำงาน เรื่องการออกกำลังกาย เรื่องการสร้างความสัมพันธ์กับใครสักคน และมีหลายครั้งที่ประสบความสำเร็จ และหลายครั้งที่ไม่สำเร็จ

แต่ตอนเริ่มทำอะไรใหม่ๆ เราจะไฟแรง พร้อมที่จะชนกับทุกปัญหา แต่พอผ่านไปสักพัก ถ้าปัญหามันหนักหน่วงมาก ก็มีทางเลือกว่า จะไปต่อ หรือจะหยุด

การหยุดก็ไม่ได้หมายความว่าเราพ่ายแพ้กับชีวิตนะครับ บางครั้งถ้าไม่ใช่ แล้วเราไปต่อ ถ้าไม่ตายไปในระหว่างทาง ก็อาจจะสะบักสะบอม จนต้องมาคิดว่าเมื่อมาถึงเป้าหมายแล้วคุ้มค่ากับสิ่งที่ต้องแลกมาหรือเปล่า

แต่ถ้าเป้าหมายที่เรามาถึง ใช่สำหรับเรา เราก็จะได้รับความสุขที่สามารถบรรลุเป้าหมายได้ และพร้อมจะตั้งเป้าหมายต่อไป

เราจะไปถึงไหน อันนี้ คงบอกไม่ได้ คงต้องลองพิจารณาดูครับ

ปล. รูปประกอบบทความ เป็นรูปงานวิ่งที่กระทรวงสาธารณะสุข เมื่อประมาณ 5 -6 ปีก่อน ออกวิ่งมาด้วยความตื่นเต้น รีบมองหากล้องของช่างภาพที่มาถ่ายรูปนักวิ่งในงาน พร้อมตั้งท่าเทห์ๆไว้จะได้มีรูปมาลงใน facebook แต่เนื่องจากอากาศวันนั้นร้อนมากๆ ซึ่งการวิ่งที่ดีจะต้องดื่มน้ำทุกๆ 2 กม. แต่จำได้ว่า กม.ที่ 6 ไม่ได้ดื่มน้ำ 1 จุดเลยทำให้ร่างกายขาดน้ำ ดีไม่วูบ แต่ก็ลากสังขารจนจบ ช่างภาพก็ยังอุตสาห์กดชัดเตอร์ ตอนก่อนจะเข้าเส้นชัยด้วยอาการปางตาย เรื่องนี้ทำให้ผมจำได้ขึ้นใจว่า เวลาวิ่งต้องไม่พลาดการหยุดดื่นน้ำ นี้จะเทียบกับการทำตามฝันได้ไหม ที่เราไม่ต้องเร่งรีบจนลืมหยุดพักหรือตรวจสอบกำลังความพร้อมของตนเอง เพราะหากเกิดเครื่องโอเวอร์ฮีทขึ้นมาแล้วเราจะไปต่ออย่างไร

ขอบคุณที่ติดตาม
เฟิร์สเล่าเรื่อง