ลองอ่านดูครับ

แพรว เด็กหญิงวัยรุ่นผู้เอาแต่ใจ ทุกเช้าก่อนไปโรงเรียนเธอจะตื่นสายจนเกือบไปโรงเรียนไม่ทัน และทุกวันแม่จะปลุกเธอพร้อมกับพร่ำสอนให้เธอรู้จักตื่นเช้าไปโรงเรียนให้ทันเวลา แต่คำสอนนั้น เธอ ถือว่าเป็นคำบ่นที่น่ารำคาญ
.
เมื่อเธออยู่ที่โรงเรียน เธอก็มักจะบอกถึงความรู้สึกที่เธอรำคาญแม่ที่บ่นเธอแต่เช้า บ่นให้เพื่อนฟังว่า เมื่อกลับบ้านยามเย็น เธอก็จะถูกพร่ำบ่นอีกว่าทำไมไม่จัดห้อง ทำความสะอาดห้องให้เรียบร้อย
.
เรื่องราวเป็นอย่างนี้ประจำ จนวันหนึ่งหลังจากเธอถูกสอนเรื่องเดิมๆเสียยกใหญ่ เธอรู้สึกว่าคงเป็นวันสุดท้ายที่เธอต้องทน เธอได้ออกจากบ้านเพียงลำพังและไม่คิดจะหันหลังกลับไปให้แม่บ่น จนเมื่อถึงเวลามืดค่ำ เสียงท้องร้องเตือนถึงเวลา เมื่อล้วงเข้าไปที่กระเป๋า ก็เจอมีเพียงสูญญากาศ ครั่นจะกลับไปบ้านก็กลัวจะเสียที่ตั้งปณิธานเอาไว้ แต่จมูกของเธอได้กลิ่นโชย บะหมี่ ข้างทาง เธอได้หยุดแต่เพียงเฝ้ามอง จนยายแก่ๆ เจ้าของร้านหันไปเห็น และถามว่าจะกินไหม เธอได้แต่เพียงตอบว่า ไม่มีเงินที่จ่าย
.
“ไม่เป็นไร กินได้เลย ฉันเลี้ยงเธอเอง” พร้อมทั้งลวกเส้นเทน้ำซุปใส่ชามให้กับเธอ
.
เมื่อเธอกินไปได้ครึ่งชาม น้ำตาเธอก็ไหลออกมาด้วยความซาบซึ้งที่ยายร้านบะหมี่มีต่อเธอ
.
“ทำไมร้องไห้ละ มีอะไรหรือหนู”
.
“หนู รู้สึกขอบคุณที่ยายทำบะหมี่ให้กับหนูกิน โดยที่เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน”
.
“ไม่ต้องซาบซึ้งขนาดนั้นก็ได้แค่บะหมี่ชามเดียว หนูลองนึกถึงคนที่บ้าน ที่ทำอะไรต่างๆ ให้หนูซิ นั้นน่าจะประทับใจกว่านะ” พร้อมกับยิ้มแบบอ่อนโยน
.
เหมือนมีอะไรตกใส่ แพรวนึกถึง แม่ที่บ้านทันที ไม่ว่าจะทำอาหาร ซักผ้า ทำความสะอาด ถึงแม้จะบ่นแต่ก็มิได้หยุดทำให้เธอ
.
เมื่อเธอทานเสร็จ กล่าวขอบคุณยาย และรีบกลับบ้านไปโดยเหลือบไปเห็นเวลาเกือบสามทุ่มแล้ว
.
เมื่อถึงบ้าน แม่ได้หันมามองเธอ และเอ่ยด้วยความเป็นห่วง “ไปไหนมา กลับมาค่ำเลย รีบไปล้างมือ และไปกินข้าวเย็นได้แล้ว อย่าลืมล้างมือละ”
.
เธอทำได้แต่กลั่นน้ำตา กอดแม่ และรีบไปล้างมือ….
.
ขอบคุณที่ติดตาม
เฟิร์สเล่าเรื่อง