สีน้ำ..

สีน้ำ..

ช่วงนี้ผมลงเรียนคอร์สระบายสีน้ำ เมื่อก่อนวิชาศิลปะผมก็ไม่ได้จะดีอะไร เกรด 1 ครับ … แต่ด้วยเรียนที่โรงเรียนสาธิต ม.ศิลปากร ที่มีทั้งอาจารย์และรุ่นพี่เป็นเทพๆ ทางศิลป์ ทำให้เราอยากจะเป็นศิลปินกับเขาบ้าง ถึงแม้ตอนนั้นไร้ซึ่งความสามารถ แต่อย่างน้อยชื่อศิลปินก็ยังผ่านหู ผ่านตาบ้าง หลังจากจบแล้วยังมีโอกาสให้จ๊วต เพื่อนสนิทตั้งแต่ ม.1 พาเข้าไปชมงานศิลปะเป็นระยะๆ เนื่องจากเพื่อนคนนี้ จบ จิตรกรรม ศิลปากร

หลังจากโควิดเข้ามาทำให้ชีวิตต้องเปลี่ยนเป็น WFH … work from home จากที่สอนพิเศษโดยตรงกับนักเรียน ทำให้เราต้องอยู่กับบ้าน ไม่ต้องเดินทาง ก็เลย จึงพอเหลือเวลาทำสิ่งที่อยากทำมากขึ้น ทำให้จิตวิญญาณแห่งสุนทรีย์ภาพเข้ามาอยู่ในห้วงจิตใจอีกครั้ง เลยลองหาคอร์สเรียนศิลปะทางออนไลน์คอร์สราคาไม่สูงมากนัก ราคากะทัดรัดเหมาะกับการรัดเข็มขัดตามเศรษฐกิจช่วงนี้

หลังจากได้ปรึกษา อากู๋.. สัญชาติอเมริกา ก็ได้พบคอร์สฝึกสีน้ำออนไลน์ ราคาไม่สูงนัก ความคาดหวังว่าจะได้เป็นศิลปินแบบ ปิกัสโซ่ จึงเริ่มเข้ามาในหัว …

รูปแรกที่ผมเรียน เป็นรูปท้องฟ้าแบบไล่สี จากสีฟ้าเข้ม มาจนถึงสีฟ้าอ่อนๆ แล้วค่อยมีแสงพระอาทิตย์เรือๆออกมา โดยก่อนลงสีจริง ผมต้องฝึกไล่สีแบบนี้ลงในช่องตารางก่อนเพื่อจะได้มีทักษะแห่งการวาดนภา … ขอใช้คำให้สมกับศิลปินหน่อย

ปรากฏว่า ผมระบายแล้วไม่ผ่านครับ คืออย่าว่าแต่ระบายไล่สีเลย แค่ระบายให้เรียบผมยังระบายไม่ได้ ต้องฝึกระบายสีทั้งแบบเรียบ และแบบไล่สีไปกว่า 60 ช่อง หมดสีไปเกือบครึ่งหลอด กว่าจะเข้าที่และระบายได้ ผมพึ่งรู้ว่าการระบายสีน้ำจริงๆ ไม่ใช้ว่าจะระบายแล้วได้ดังใจเราง่ายๆครับ จำได้ว่าตอนเด็กๆ เราก็ระบายของเราไปเรื่อยๆ มีสีก็เรียกว่าสวยแล้ว… จริงปะ แต่ทำไมอาจารย์ถึงให้เราเกรด 1 นะ 🤣🤣

หลังจากฝึกได้ระยะหนึ่งผมจึงรู้ว่า จริงๆ สีน้ำเนี่ยไม่ยอมให้เราควบคุม เพราะเวลาเราระบายไปแล้วนอกจากต้องระวังเรื่อง ความเรียบและจังหวะเวลาก็เป็นสิ่งที่เราต้องระวัง สีอาจจะแห้งเร็วเกินกว่าที่เราจะมาทาอีกรอบ ทำให้เห็นเป็นด่างๆ หรือบางครั้งสีน้ำก็ไหลตามแต่ที่เขาอยากจะไป เราจำเป็นต้องรอจังหวะเพื่อเอาพู่กันแต่งให้ได้ตามที่เราต้องการ ทั้งนี้ก็ขึ้นกับความกรุณาของคุณสีน้ำว่าจะยอมทำตามเราหรือไม่ ถ้าแต่งมากไป ภาพที่ได้อาจจะแย่กว่าเดิม การระบายสีน้ำในบางครั้งเราก็ต้องปล่อยจุดที่เราไม่ชอบไว้ในภาพ และไปแต่งจุดอื่นๆต่อไป เพื่อให้ได้ภาพดีที่สุด

กลับมาคิดเหมือนกันว่าชีวิตคนเราเป็นเหมือนการไหลของสีน้ำ ทั้งที่เราพยายามกำหนด ควบคุมให้ชีวิตเป็นไปตามที่ต้องการ แต่การไหลของสี ก็เหมือนการไหลของชีวิต บางครั้งเราก็พยายามกำหนดตำแหน่งให้สีอยู่ แต่ด้วยการไหลที่เราควบคุมไม่ได้ เราคงเพียงทำได้แต่ปรับแต่งให้ได้สีสรรดังที่เราต้องการมากที่สุด ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น และ move on ไปยังจุดอื่นๆของภาพ ของชีวิต แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นั้นก็คือภาพของเรา ภาพที่คือตัวตนของเรา เราคงต้องยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นและระบายสีให้กับตำแหน่งอื่นๆ ของชีวิตต่อไป และเมื่อเราหมดเวลาเขียนภาพนี้แล้ว ภาพสุดท้ายจะเป็นรูปที่เราทิ้งไว้ให้คน จดจำเรา มองเห็นผลงานที่เราได้ฝากไว้กับผืนผ้าใบชีวิตนี้….

ปล. ผลงานดอกกุหลาบที่ผมระบายไว้หลังจากเรียน อยู่ด้านล่างนี้ครับ