ขึ้นกระเช้าเที่ยวภูเขาเมืองเก่าเมืองมังกร EP6

หุบเขาจางเจียเจี้ย 1 ( ขึ้นกระเช้าเที่ยวภูเขาเมืองเก่าเมืองมังกร EP6 )

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ บริเวณร้านใกล้ๆกับที่พัก เราก็เดินมาด้านหลังเพียง 200 เมตร จริงๆ ในรายการท่องเที่ยวที่หมอตุ้มแจกมีเขียนไว้ชัดเจนอยู่แล้ว แต่ผมก็ไม่ได้เปิดอ่านและโดนบ่นตามระเบียบ

จางเจียเจี้ย หากใครเคยดูหนังเรื่องอวตาร หนังดังเมื่อไม่กี่ปีก่อน เจมส์ คาเมรอน ผู้กำกับและเขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้เคยมาเที่ยวที่นี้ พอเห็นธรรมชาติที่น่าตื่นตาที่นี้ ได้นำไปเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างฉากในเรื่องอวตาร และยิ่งทำให้เป็นที่ท่องเที่ยวนี้เป็นที่รู้จักทั่วโลก ใครไม่เคยดูลองหาตัวอย่างหนังดูได้ครับ ขณะที่ผ่านทางเข้า เราก็สแกนกระเป๋าบริเวณทางเข้า และเข้าไปรอขึ้นรถบัสเพื่อเดินทางไปที่เที่ยวต่างๆในหุบเขา
.
หุบเขาบริเวณนี้มีใหญ่โตกว้างขวางมากครับ มีหลายจุดให้เราไปเที่ยวกัน โดยมีรถบัสบริการพาเที่ยวไปเป็นจุดๆ บริเวณที่แรกที่เราไปเป็นลักษณะภูเขาหย่อมๆธรรมดาให้เราเดินเที่ยว จะมีอนุสาวรีย์บุคคลสำคัญ อาคารเก๋งจีน โดยจะมีจุดชมวิวให้เรามองไปบริเวณที่จะเข้าไปดูจุดกำเนิดหนังอวตาล มองจากจุดชมวิวเข้าไปเห็นเป็นรูปวิวหุบเขาลึกเขาลึกสลับซับซ้อนเข้าไปเป็นช่วงๆ มีแนวเขาที่โผล่แทงยอดจากพื้นดินขึ้นมาไม่ต่ำกว่า 3000 ยอด เป็นความยิ่งใหญ่ของธรรมชาต
.
อากาศเริ่มหนาวเย็นมากขึ้นจากเมืองฉางซาอาจเป็นเพราะขึ้นเขา ผมนึกว่า ฮูด สวมหัวที่ติดมากับเสื้อกันหนาวจะเอาอยู่ แต่บางเกินไปเลย จนต้องยืมหมวกไหมพรมของเพื่อนดุ้งมาใส่กันหนาวบริเวณหัว เราหยุดถ่ายรูปวิวยอดเขาที่สลับซับซ้อน แต่เมื่อดูจากภาพถ่าย มองอย่างไรก็ไม่สวยงามเหมือนกับที่ตาเห็นเลย นี้คงเป็นวลีคำพูดที่บอกว่า “ต้องไปเห็นกับตาสักครั้งในชีวิต” เพราะว่ารูปที่ถ่ายมานี้เป็นเพียงสองมิติ ถึงแม้ว่าจะเก็บภาพละเอียดอย่างไร ก็ไม่เหมือนของจริง คงเหมือนกับคนเราจริงๆ ก็มีหลายมิติ และเราอาจรู้เพียงบางมิติเท่านั้น และบางมิติของเขาอาจมีสิ่งที่เราไม่เข้าใจ เราจึงมิอาจตัดสินใครได้เช่นกัน
.
หลังจากเราเต็มอิ่มกับทัศนียภาพ ณ จุดแรก เราก็รอรถบัสเพื่อพาไปจุดต่อไปซึ่งเป็นจุด ที่คนดูแลโรงแรมที่เราพักบอกว่าไฮไลท์พลาดไม่ได้ ปกติเวลามากับทัวร์จะไม่พาเข้าไป เนื่องจากยังสร้างถนนไม่เสร็จดี และทางเดินเที่ยวก็ยังไม่เรียบร้อย แถมจะต้องเสียค่าเข้าเพิ่มอีกต่างหาก เมื่อไปถึงบริเวณจุดเปลี่ยนรถบัส คนขับรถเที่ยวพิเศษที่พาเราไปเป็นพี่ผู้หญิงน่าจะเป็นคนในพื้นที่บริเวณนั้นรูปร่างใหญ่ค่อนข้างแข็งแรง กำลังนั่งสูบบุหรี่รอเวลารถออก ผมสั่งเกตว่า ที่เมืองจีนคนสูบบุหรี่จัดมากเลยครับ และท่าทางจะคอเหนียวๆด้วย ก่อนจะขับรถพาพวกเราไป ก็ขากเสลดก่อนหนึ่งที ดูพี่เขาเป็นผู้หญิงแกร่งจริงๆ ถนนที่พาเราไปค่อนข้างคดเคี้ยวพอสมควรเสียวตกไปที่หน้าผาเหมือนกัน พอรถขับไปส่งยังที่หมาย ถนนและทางเดินยังสร้างไม่เรียบร้อยดี แต่พอเดินเข้าไปได้ครับ
.
ในขณะที่เดินผ่านเข้าไป สังเกตว่าบริเวณนี้มีเป็นที่ชุมชนคนอาศัยเหมือนกัน ไม่ใช่ป่าอย่างเดียว แต่เหมือนกับ รัฐบาลน่าจะให้ออกจากพื้นที่เพื่อทำเป็นท่องเที่ยว เพราะตอนรถบัสผ่านเข้ามาตอนแรกก่อนที่เราจะมาเปลี่ยนรถผ่านบริเวณบ้านเรือนอาศัยที่ถูกทุบทิ้งไปเหลือแต่ซากเศษอิฐ ก่อนรถโดยสารที่พาเรามาที่จางเจียเจี้ยเมื่อวานนี้ สังเกตเห็นมีการก่อสร้างคอนโดเต็มไปหมด รัฐบาลน่าจะย้ายให้พวกที่อยู่เดิมออกไปพักในที่อยู่ใหม่นอกหุบเขาบริเวณนี้
.
บริเวณที่เราไปเที่ยว เป็นหุบเขาสูงมากพวกเราไปยืนตรงยอดที่สูงโผล่ขึ้นจากพื้นดิน กลางยอดเขาที่พึ่งถ่ายรูปไป ผมยอมรับเลยว่า เวลายืนถ่ายรูปขาสั่นเลยครับ แต่ก็ต้องขอถ่ายรูปครับ มองแล้วเราอยู่บนยอดเขาสูงไม่ต่ำกว่า 100 เมตรขึ้นแน่ๆ เห็นรถที่แล่นผ่านเหลือคันจิ๋วเดียว แต่ก็ยังแข็งใจยืนพิงรั้วกันตก ขาก็สั่นไป แต่เป็นอาการสั่นสู้แบบพอเจอสาวที่เราชอบแต่ก็อยากจะขอเข้าไปคุย ถ่ายมาหลายรูปมากทั้งๆที่ขาก็ยังสั่น
.
อีกสิ่งตรงบริเวณนี้ที่ผมแปลกใจคือ ได้เจอน้องผู้หญิงในพื้นที่ น้องเขาใส่ชุดคล้ายกับชาวเขาภาคเหนือบ้านเรา ผมคิดในใจเลยว่า ที่นี้ห่างกับเมืองไทย 1500 กิโลเมตร แต่วัฒนธรรมเสื้อผ้าเหมือนชาวเขาบ้านเรา หรือว่าจริงๆแล้ว ก็คือชาติพันธุ์เดียวกันเพียงแต่เดินทางแยกจากกันเมื่อหลายร้อย หลายพันปีก่อน แต่ว่าไปแล้วคนทั้งโลก กำเนิดจากบรรพบุรุษที่เดินออกจากทวีปแอฟริกา แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป โซนพื้นที่ที่แตกต่างกัน สีผิว สีผมก็เปลี่ยนไป ถ้าไปอยู่บริเวณไกลจากเส้นศูนย์สูตรมาก ก็ผิวขาวขึ้น อยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตร ก็คล้ำขึ้น ทั้งที่มีจุดกำเนิดเดียวกันครอบครัวเดียวกัน แต่สุดท้ายเราก็มาแบ่งแยกกัน บอกว่าเป็นคนละเผ่า คนละชาติพันธุ์
.
หลักจากที่เราเดินเที่ยวชมความงามธรรมชาติ ณ พื้นที่นี้จนอิ่มเอิบ เราก็เดินทางต่อไปยัง พื้นที่ที่เป็น main course ของเราที่แท้จริง
.
ขอบคุณที่ติดตาม
เฟิร์สเล่าเรื่อง

ภาพปกบทความโดย Spixii จาก Pixabay